داروی کاهش دهنده ی درد قفسه ی سینه در بیماران دیابتی

داروی ضد آنژین سبب کاهش درد قفسه ی سینه در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 می شود.بنظر می رسد این دارو دارای تأثیرات  بیشتری بروی کسانی است که کنترل قندخون  ضعیفی دارند.

 نتایج این تحقیق در شصت و دومین نشست سالانه کالج آمریکایی کاردیولوژی اراﺌه گردید.

داروی Ranolazineکه  توسط سازمان غذا و دارو در آمریکا تأیید شده است،برای درمان آنژین مزمن یا درد قفسه ی سینه به عنوان خط اول درمان و همچنین برای درمان افرادی که علایم آنها با مصرف سایر داروهای ضد آنژین بهبود نیافته است نظیر: بتا بلاکرها، بلاکرهای کانال های کلسیمی و نیترات ها بکار می رود .

 این تحقیق تصادفی، دوسرکور و کنترل دار اولین تحقیق در ارزیابی این دارو  در بیماران دیابتی و بیماران مبتلا به گرفتگی عروق کرونر و آنژین می باشد.

افراد مبتلا به دیابت در معرض ابتلا به بیماریهای عروق کرونر هستند. افراد دیابتی  ومبتلا به بیماری عروق کرونر نسبت به افراد غیر دیابتی بیشتر از درد قفسه ی سینه  یا همان آنژین رنج می برند.

 در این تحقیق 927 بیمار بطور تصادفی 1000 میلی گرم رانولازین دوبار در روز  یا پلاسبو(دارو نما) به مدت 8 هفته دریافت کردند . برای شرکت در این تحقیق  بیماران باید به بیماری دیابت  نوع 2  و به بیماری عروق کرونر و آنژین پایدار با حداقل یکبار حمله ی آنژین در هفته مبتلا  باشند. بیماران در زمان شرکت دراین تحقیق ازیک یا 2 داروی ضد آنژین استفاده می کردند. نقطه ی پایان اولیه این تحقیق، گزارش بیمار از فرکانس آنژین بین 1 تا 8 هفته بود. فرکانس درد قفسه ی سینه بصورت هفتگی درگروه آزمایش به 3.8و در گروه پلاسبو (دارونما ) 4.3بار در هفته گزارش گردید.

 نقطه ی پایان ثانویه میزان استفاده از نیتروگلیسرین زیر زبانی درطی بازه ی  زمانی مشابه بود. نتایج در مورد گروه آزمایش در این مورد 1.7دربرابر 2.1درگروه  کنترل گزارش گردید.

به گفته ی دکتر kosiborod: آنژین سبب افت کیفیت زندگی ، افزایش  خطر بستری در بیمارستان و افزایش هزینه های مرتبط با مراقبت های بهداشتی می شود و بنظر می رسد این حالت در بیماران  مبتلا به دیابت بیشتر مشاهده می شود. درحالیکه در مطالعات قبلی تأثیر مصرف Ranolazineدرکاهش آنژین مشخص شده است اما این اولین باری است که تأثیر آن بروی بیماران مبتلا به دیابت که گروه پرخطر و از نظر درمانی پرچالش هستند، بررسی می شود. به هر بیمار یک دفترچه ی الکترونیکی برای ثبت تعداد حملات آنژین،  نیتروگلیسرین زیر زبانی وسایر اطلاعات داده شده است که این ویژگی منحصر بفرد در این تحقیق است.

محققین با نظارت روزانه بر گزارشات بیماران درهر دو گروه از مشکلات بیماران  آگاه می شوند.

61 درصد از بیماران شرکت کننده دراین تحقیق مرد بودند . 96 درصد از آنها به فشار خون بالا مبتلا بودند و 74 درصد از آنها سابقه ی حمله ی قلبی داشتند. اکثر بیماران (82 درصد) از داروی استاتین و 88 درصد از آنان از ممانعت کننده ی آنزیم تبدیل کننده ی آنژیوتنسین و یا مسدود کننده ی گیرنده ی آنژیوتنسین استفاده می کردند. همچنین 16 درصد از آنها سیگاری بودند.

محققین همچنین دریافتند که دارو بویژه در بیمارانی که قند خونشان کنترل خوبی ندارد، تأثیرات بیشتری دارد . تأثیر کاهش دفعات آنژین در هفته در بیمارانی که مقدار هموگلوبین A1Cآنها از محدوده ی هدف بالاتر است، بیشتر از افرادی است که کنترل قند خون بهتری دارند. این نتایج مستقل از زمان پایان تحقیقات بود.

داده های قبلی نشان می دهد که این دارو موجب کاهش قند خون ناشتا در بیماران دیابتی می شود (بنابراین درکاهش هموگلوبین A1Cکه یک تصویر کلی از وضعیت  قندخون بیمار می دهد موثر است).

به گفته ي دكتر kosiborod: داروي Ranolazineدر بيماران ديابتي دارای تاثيرات ضد آنژينی و همچنين اثر پايين آورندگی قندخون است .چنانچه تأثير پايين آورندگی قند خون اين دارو درمطالعات بعدی ثابت شود بيماران مبتلا به ديابت كه به آنژين نيز مبتلا هستند ازاين دارو نفع دوگانه ای خواهند برد.

محققين همچنين به تجزيه و تحليل زير گروهی بيماران بر اساس منطقه ی جغرافيايی آنها  پرداختند . فركانس آنژين بين دو گروه Ranolazineو گروه پلاسبو (دارونما) در ميان بيماران  روسی، اوكراينی و بلاروسی تفاوتی ندارد. در ميان بيمارانی كه از ساير كشورها در اين تحقيق شركت كردند مصرف Ranolazineكاهش موثری درتعداد دفعات آنژين در مقايسه يا گروه دارونما نشان می دهد (3.1در برابر 4.1در هفته p=0.002).

دكتر kosiborodمي گويد: دليل اين تفاوت جغرافيایی و تأثير بر نتايج هنوز مشخص نيست . اين اختلاف بر اساس وجود تفاوتها در خصوصيات افراد شركت كننده در ابتدای تحقيق  قابل توجيه نيست. اما اين نتايج دربخش های مختلف روسيه تكرار شد.  ديابت بيش از 347 ميليون نفر را درسراسر دنيا درگير كرده است، حدود  90 درصد از اين افراد به ديابت نوع 2 مبتلا هستند. در اين افراد بدن  نمی تواند بخوبی از انسولين استفاده كند. داشتن اضافه وزن و عدم تحرك فيزيكی دو عامل اصلی در ابتلا به ديابت نوع 2 محسوب می شوند . مركز كنترل بيماريها در آمريكا  تخمين زده است كه تا سال 2050 از هر سه نفر آمريكايی يك نفر به ديابت مبتلا خواهد شد.

منبع :www.sciencedaily.com/releases/2013/03/130312102616.htm